Ein MEGAvæmin :)

Æi síðasta blogg var svo leiðinlegt að ég varð að flýta mér að skrifa annað til að bæta hitt upp. Jámm ég veit að það er bara ein önn eftir og ég er nú þegar byrjuð á henni þannig að þetta verður enga stund að líða. En það er ekki það sem ég ætlaði að tala um. Heldur hvað ég er búin að vera væmin í dag. :) Það er nefnilega í dag liðið alveg eitt heilt ár síðan Snúlla mín litla leit dagsins ljós.... (reynar var það kvöld rafmagnsljós þar sem við vorum inn á fæðingardeild um nótt...) Vá hvað tímin er fljótur að líða stundum. Mér finnst það hafa verið fyrir bara örskot stundu sem ég kom inn á fæðingardeildina alveg grunlaus um hvað var að fara gerast.... mér datt nefnilega ekki alveg í hug að ég væri að fara eiga strax... hélt ég myndi nú þurfa bíða aðeins lengur. Svo spennan sem umlék mann þegar maður vissi að líklega væri ekki langt í krílið. Svo þreytan og uppgjöfin þegar sársaukin var sem mestur. Þá langaði mann nú bara heim og undir sæng og klára þetta dæmi bara seinna... En það er víst ekki hægt þegar svona stendur á... Og svo gleðin og ástin sem heltók mann þegar litla krílinu var skellt upp á mallan á mér rennandi blautu og heitu. Svo lítið og skrýtið.... en samt fallegasta sjón sem ég hef á æfi minni séð. Og mér finnst hún bara verða enn fallegri með hverjum deginum sem líður. Ég og pabbi hennar störðum hugfangin á litla krílið. Ég veit ekki hvað hann hugsaði en ég grét af gleði og stolti yfir að hafa getað afrekað svona ótrúlega stórt afrek. Síðan fattaði ég alltíeinu þegar ljósan spyr ekki hvort við eigum ekki að tékka hvort þetta sé strákur eða stelpa að það var sko ekki það sem ég hafði hugsað um mest. Ég taldi ekki einu sinni fingurnar eða tærnar til að sjá hvort þær voru allar til staðar. Ég vissi bara að þetta litla kríli hvers kyns sem það var eða hve margar tær eða fingur það hefði eða hvað, að þetta var það allra besta sem Guð gæti nokkur tíma gefið mér.... og eina leiðin til að minnsta kosti jafna það er ef ég er svo lánsöm að vera blessuð með fleiri börnum síðar.
Hey þið sem eruð alveg að flippa á væmninni í mér... ég varaði ykkur þó við í upphafi og hananú. ;o)